سابقه و هدف: بی اختیاری ادرار یکی از شایع ترین مشکلات دوران سالمندی است که کیفیت زندگی را تحت تاثیر منفی قرار می دهد. هدف از این تحقیق بررسی تاثیر 6 هفته تمرینات پایداری عصبی-عضلانی پویا بر کنترل ادرار و کیفیت زندگی زنان سالمند بود. روش بررسی: این مطالعه از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. 24 زن سالمند مبتلا به بی اختیاری ادرار 60 سال به بالا بر اساس معیارهای ورود به مطالعه به عنوان نمونه ی آماری انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه مداخله (12 نفر) و کنترل (12 نفر) تقسیم شدند. قبل و بعد از 6 هفته مداخله تمرینی که به مدت 45 دقیقه و 6 جلسه در هفته صورت گرفت؛ کیفیت زندگی آزمودنی ها توسط پرسشنامه کیفیت زندگی افراد دارای بی اختیاری ادرار استاندارد شده در ایران (IQOL) و شدت بی اختیاری ادرار نیز توسط پرسشنامه ساده بی اختیاری ادرار (ICIQ-SF) کمیته مشاوره بی اختیاری ادرار بین المللی با روش آماری تحلیل واریانس با اندازه های تکراری ارزیابی شد. یافته ها: نتایج نشان داد که بی اختیاری ادرار و کیفیت زندگی گروه مداخله در پس آزمون نسبت به پیش آزمون به طور معناداری بهبود یافت (P <0. 05). همچنین تفاوت معناداری در تمامی متغیرها بین دو گروه مداخله و کنترل در پس آزمون مشاهده شد(P <0. 05). نتیجه گیری: با توجه به نتایج به دست آمده، انجام 6 هفته تمرینات پایداری عصبی عضلانی پویا بی اختیاری ادرار و به دنبال آن کیفیت زندگی را در زنان سالمند مبتلابه بی اختیاری ادرار بهبود می بخشد. بنابراین، انجام این تمرینات را به عنوان یک مداخله ایمن و مطمین به افراد سالمند توصیه می کنیم.

در این تحقیق یک سیستم تحریک کننده الکتریکی عصبی - عضلانی سطحی چند کاناله با قابلیت کنترل بی درنگ عضو فلج طراحی و ساخته شده است. سیستم قابلیت مدولاسیون عرض پالس و دامنه سیگنال تحریک را بطور همزمان دارد. مدولاسیون همزمان عرض پالس و دامنه سیگنال، امکان کنترل دقیق حرکت را فراهم می کند. نرم افزار سیستم با استفاده از نرم افزار مطلب، سیمولینک، و جعبه ابزار زمان - واقعی در محیط ویندوز طراحی و تدوین شده است. این نرم افزار به راحتی، امکان ارتباط استفاده کننده با سخت افزار و امکان گسترش هر نوع روش کنترلی مدار - بسته را برای استفاده کننده فراهم می کند. ایجاد یک حرکت نوسانی در مفصل زانوی فرد معلول با دو روش مدولاسیون عرض پالس و دامنه پالس نشان می دهد که مدولاسیون عرض پالس قادر به کنترل دقیق تر حرکت نسبت به مدولاسیون دامنه پالس است. در این تحقیق به منظور ارزیابی سیستم در کنترل بی درنگ عضو فلج، از روش PID جهت حفظ موقعیت زانوی مفصل استفاده شده و از روش Ziegler-Nichols با ورودی پله به عضله برای تعیین پارامترهای PID استفاده شده است. نتایج نشان می دهد روش PID با ضرایب ثابت دارای پاسخ مناسب در تمام زوایا نخواهد بود. یکی از مشکلات روش FNS در ایجاد حرکت در عضو فلج، خستگی عضلانی است. نتایج نشان می دهد که سیستم طراحی شده با تغییر پارامترهای سیگنال تحریک بر طبق راهکارهای کنترلی مناسب قادر به حفظ موقعیت مفصل پا در تحریک های طولانی مدت است.

زمینه و هدف: والگوس داینامیک زانو در ورزش والیبال که نیازمند فرود و کاهش شتاب است، می تواند باعث ایجاد آسیب دیدگی شود. هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیر 6 هفته تمرینات عصبی- عضلانی بر میزان والگوس داینامیک زانوی والبیالیست های نوجوان بود.روش بررسی: تعداد 30 بازیکن والیبال پسر 14-18 سال با روش نمونه گیری غیر احتمالی هدفمند انتخاب شدند و به طور تصادفی در گروه های تجربی (15 نفر) و گروه کنترل (15 نفر) قرار گرفتند. والگوس داینامیک زانو با آزمون فرود تک پا در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون اندازه گیری شد. گروه تجربی به مدت 6 هفته و هر هفته 3 جلسه به مدت 45 دقیقه تمرینات عصبی- عضلانی را انجام دادند. گروه کنترل برنامه عادی تمرینی خود را انجام دادند.­نتایج: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که تفاوت معنا داری بین میانگین درجه والگوس داینامیک زانوی دو گروه در پس آزمون وجود دارد (000/1= p). به طوری که والگوس داینامیک زانو در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل کاهش یافته بود.نتیجه­گیری: : در کل، نتایج این پژوهش نشان دهنده اهمیت تمرینات عصبی-عضلانی در کاهش والگوس دینامیک زانو در بازیکنان نوجوان والیبال است. از این رو، توصیه می شود که مربیان، به طور همزمان با تمرینات تخصصی والیبال، از تمرینات عصبی-عضلانی استفاده کنند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه و اهداف: از آنجا که سیگنال پیچیده الکترومایوگرافی (EMG) به وسیله سیستم عصبی کنترل می شود و به خصوصیات فیزیولوژیکی و آناتومیکی عضله بستگی دارد، می تواند برای مطالعه هماهنگی و کنترل حرکت مورد استفاده قرار گیرد. به دلیل ارتباط بین مقدار موج EMG و نیروی عضله، از این تکنیک برای مطالعه فعالیت عصبی - عضلانی در تکالیف پاسچرال، حرکات عملکردی و شرایط کاری و برنامه های آموزشی و درمانی استفاده شده است. با توجه به سمت گیری توجه محققان حوزه های فیزیوتراپی، توان بخشی و ورزش و سایر رشته های مرتبط با آناتومی، بیومکانیک و حرکت شناسی به اثرات حرکت در آب به ویژه بر عملکرد عضلات، استفاده از EMG سطحی در شنا و حرکات آبی جهت ثبت و عینی نمودن فعالیت عضلانی رو به رشد است. با عنایت به تفاوت ماهوی محیط آب و خشکی، استفاده از EMG در آب متفاوت از خشکی است. بنابراین شاهد مواجهه با چالش هایی در رابطه با عایق بندی و چسب زدن الکترودها و تجهیزات برای مدت نسبتا طولانی در این مطالعات هستیم. در این مقاله، مروری بر مطالعات مختلف، چالش های پیش روی ثبت EMG در آب و حرکات مختلفی که با استفاده از این تکنیک مورد بررسی قرار گرفته اند و نتایج این مطالعات انجام شده است.مواد و روش ها: جستجوی مقالات در پایگاه های اطلاعاتی معتبر نظیرPub Med, Scince Direct Mendely  با جستجوی کلمات EMG، بیومکانیک، فعالیت عصبی - عضلانی، تمرین در آب انجام و بررسی نهایی بر روی بیش از 30 مقاله با ارتباط مستقیم انجام شد.نتیجه گیری: در این مطالعه، رویکردهای روش شناسی کمی سازی فعالیت عضله در آب و عوامل اثرگذار در حین حرکت در آب مطرح شد. بر اساس تحقیقات انجام شده، فعالیت عضلانی حین حرکت در آب تحت تاثیر جهت، سرعت و جریان آب قرار می گیرد. آب محیط منحصر به فردی را فراهم می کند که در آن نیروی جاذبه و بارگذاری روی مفاصل کاهش می یابد در حالی که خود آب مقاومتی نسبت به حرکت ایجاد می کند.

سابقه و هدف: کتف و کیفیت مطلوب حرکات آن از عوامل حیاتی در سلامت سیستم کمربند شانه ای است و دیسکنزی کتف از مشکلات شایع این ناحیه است. هدف از این پژوهش مقایسه اثر شش هفته تمرینات عصبی_عضلانی و PNF بر ریتم و موقعیت کتف در ورزشکاران نخبه بدنسازی مبتلا به دیسکنزی کتف بود. روش بررسی: این پژوهش از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون- پس آزمون بود. 30 بدنساز دارای دیسکنزی نمونه های پژوهش حاضر بودند که به صورت تصادفی به سه گروه 10 نفری تمرینات عصبی_عضلانی، PNF و کنترل تقسیم شدند. دیسکنزی کتف با استفاده از آزمون مک کلور، ریتم کتفی-بازویی با استفاده از شیب سنج در 45، 90 و 135 درجه و موقعیت کتف از طریق آزمون کیبلر در سه حالت 0، 45 و 90 درجه ارزیابی شد. گروه های تمرینی به مدت 5 هفته تمرینات مخصوص به خود را دریافت کردند و در این مدت گروه کنترل مداخله خاصی را دریافت نکرد. پس از 6 هفته آزمون های مجدداً تکرار شد. تجزیه وتحلیل آماری از طریق آزمون تحلیل واریانس یک راهه و تی همبسته در سطح معناداری 0/05 انجام شد. یافته ها: نتایج آزمون تحلیل واریانس یک راهه نشان داد که در دو متغیر موقعیت کتف و ریتم کتفی-بازویی در پس آزمون بین گروه های پژوهش تفاوت معناداری وجود داشته است (0/05>P). نتایج آزمون تعقیبی LSD نشان داد که گروه تمرینات PNF در پس آزمون به طور معناداری در تمامی متغیرهای وابسته مقادیر کمتری را نسبت به دو گروه دیگر داشت (0/05>P). همچنین گروه تمرینات عصبی-عضلانی در تمامی متغیرها به غیر از زاویه صفر در متغیر موقعیت کتف مقادیر کمتری را نسبت به گروه کنترل در پس آزمون داشت (0/05>P). نتیجه گیری: تمرینات PNF تأثیر بیشتری را بهبود ریتم کتفی-بازویی و موقعیت کتف بدنسازان دارای دیسکنزی کتف داشته است، لذا پیشنهاد می شود مربیان انجام این تمرینات را مد نظر قرار دهند. به این مقاله، به صورت زیر استناد کنید: Moshrefi M, Minoonejad H, Rajabi R. Comparison the effect of six weeks of neuromuscular and Proprioceptive Neuromuscular Facilitation (PNF) exercises on the rhythm and position of the scapula in elite bodybuilding athletes with scapular dyskinesis. Irtiqa Imini Pishgiri Masdumiyat. 2024: Vol 12: No 2: 83- 96. https://doi.org/10.22037/iipm.v1403i12.46305